Μελισσοκομικός Σύλλογος Νομού Πέλλας - Ο Μέγας Αλέξανδρος-ΠΕΝΤΑΠΛΑΤΑΝΟΣ ΤΘ 377,58100,ΓΙΑΝΝΙΤΣΑ ΠΕΛΛΑΣ-Τηλ:6937 47 53 57,6977 027612E-mail: beeclubpellas@yahoo.gr - BEE CLUB PELLAS-THE GREAT ALEXANDER-YΙANNITSA PELLAS, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ-MACEDONIA- HELLAS-GREECE,- Ωράριο λειτουργίας (ΔΕΥΤΕΡΑ+ΤΕΤΑΡΤΗ 18.00μμ-20.00μμ)


Δε φτάνει ο ήλιος μονάχα, η γη σοδειά να δώσει, χρειάζονται κι άλλα πολλά, και προπαντός η γνώση… (Κωστής Παλαμάς)

Έλληνες, ο πραγματικός Έλληνας ηγέτης θα βρεθεί. Το πιο σημαντικό αυτή τη στιγμή είναι να βρεθεί ο πραγματικός Έλληνας ΠΟΛΙΤΗΣ!"

"Προδότης δεν είναι μόνο αυτός που φανερώνει τα μυστικά της πατρίδος στους εχθρούς, αλλά είναι και εκείνος που ενώ κατέχει δημόσιο αξίωμα, εν γνώση του δεν προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων πάνω στους οποίους άρχει..." - Θουκυδίδης (460-398 π.Χ.)

Λένε ότι οι πραγματικοί φίλοι μπορεί να περάσουν μεγάλα χρονικά διαστήματα χωρίς να μιλήσουν ή να ειδωθούν, χωρίς ποτέ να τεθεί σε αμφιβολία η φιλία τους. Όταν βλέπονται, ενημερώνονται σαν να είχαν μιλήσει την προηγούμενη ημέρα, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ο χρόνος που πέρασε ή πόσο μακρυά ήταν!

“Γίνε εσύ η αλλαγή, αν θες να αλλάξεις τον κόσμο” Μ.Γκάντι

etm-mthoney-720p από cosmosdocumentaries



Μακεδονία ~ Ένας πολιτισμός αποκαλύπτεται ~ bbc... από KRASODAD





Καιρός ...απο το toukairou.com

ΤΟ BLOG ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΕ MOZILLA FIREFOX- YOU CAN SEE BETTER THIS BLOG WITH MOZILLA FIREFOX


Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΜΕΛΙΤΟΕΚΡΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΕΥΚΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΒΟΙΑ?

Σύμφωνα με τα πρώτα μηνύματα, ξεκίνησε η μελιτοέκρριση του Πεύκου(πρώτο βάρεμα) στην Εύβοια. Θετικά είναι και από Θάσο και Χαλκιδική.
Είναι η τελευταία ζαριά για φέτος...

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

To δημοφιλέστερο εντομοκτόνο «βλάπτει και τα πουλιά»

Πληθαίνουν οι ενδείξεις

To δημοφιλέστερο εντομοκτόνο «βλάπτει και τα πουλιά»
Μελισσοφάγος επιχειρεί να αρπάξει μέλισσα. Τα νεονικοτινοειδή δεν αποκλείεται να περιορίζουν τη διαθέσιμη τροφή (Πηγή: Pierre Dalous / Wikimedia Commons)  


Άμστερνταμ
Το εντομοκτόνο που ενοχοποιείται τα τελευταία χρόνια για την παρακμή των μελισσών δείχνει να συνδέεται και με τη μείωση των πουλιών που ζουν στους αγρούς, προειδοποιεί νέα μελέτη στο Nature.

Οι ερευνητές δεν απέδειξαν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι υπάρχει αιτιακή σχέση ανάμεσα στο εντομοκτόνο και τη μείωση των πτηνών, θεωρούν όμως ότι το φαινόμενο είναι υπαρκτό και ίσως οφείλεται στη μείωση των εντόμων με τα οποία τρέφονται πολλά πουλιά.

Η μελέτη αφορά το imidacloprid, το οποίο θεωρείται σήμερα το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο εντομοκτόνο γεωργικής χρήσης στον κόσμο. Ανήκει στην κατηγορία των νεονικοτινοειδών, μορίων που βασίζονται στη νικοτίνη και έχουν νευροτοξική δράση στα έντομα.

Τα νεονικοτινοειδή εμφανίστηκαν τη δεκαετία του 1990 ως εναλλακτική λύση σε παλαιότερα εντομοκτόνα που δεν διασπώνται εύκολα στο περιβάλλον και θεωρούνται πιο τοξικά.

Τα τελευταία χρόνια όμως τα νεονικοτινοειδή κατηγορούνται ότι ζαλίζουν τις μέλισσες σε χαμηλές συγκεντρώσεις και τις εμποδίζουν στην αναζήτηση τροφής. Αν και μέχρι σήμερα δεν έχει αποδειχθεί ότι οι άγριες μέλισσες όντως εκτίθενται σε επίπεδα που μπορούν να τις επηρεάσουν, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επιβάλλει διετές μορατόριουμ στη χρήση του imidacloprid και άλλων δύο νεονικοτινοειδών σε ανθοφόρα φυτά.

Στις ανησυχίες για τις επιπτώσεις του imidacloprid έρχεται τώρα να προστεθεί η μελέτη οικολόγων και ορνιθολόγων στην Ολλανδία, μια χώρα στην οποία οι πληθυσμοί των πτηνών παρακολουθούνται συστηματικά.

Η ερευνητική ομάδα εξέτασε 15 είδη πτηνών που τρέφονται με έντομα και διαπίστωσε ότι μείωση των πληθυσμών ορισμένων ειδών σχετίζεται με την παρουσία imidacloprid σε επιφανειακά ύδατα.

Αυτό βέβαια δεν αρκεί για να αποδείξει ότι υπάρχει σχέση αιτίας-αποτελέσματος: η μείωση των πτηνών θα μπορούσε να είχε αρχίσει πριν εμφανιστεί στην αγορά το imidacloprid και να οφείλεται σε άλλους παράγοντες όπως η αλλαγή χρήσης γης.

Οι ερευνητές πάντως διαβεβαιώνουν ότι έλεγξαν και στάθμισαν τα δεδομένα τους για να αποκλείσουν τέτοιους παράγοντες, και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι υπάρχει αιτιακή σχέση. Παραδέχονται ότι δεν γνωρίζουν το μηχανισμό του φαινομένου, ωστόσο μια πιθανή εξήγηση παρατίθεται σε συνοδευτικό άρθρο σχολιασμού που δημοσιεύεται στο ίδιο τεύχος του Nature.

Όπως γράφει ο Ντέιβ Γκάουλσον του Πανεπιστημίου του Σάσεξ, η πιθανότερη εξήγηση ότι η μείωση των πτηνών οφείλεται σε μείωση των εντόμων με τα οποία τρέφονται.

Οι μέλισσες δεν είναι η βασική πηγή τροφής για τα είδη που εξετάστηκαν, δεν αποκλείεται όμως το εντομοκτόνο που υπάρχει στα νερά να σκοτώνει άλλα είδη εντόμων που καταναλώνονται από πτηνά, προτείνει ο ερευνητής.

Ο ίδιος μάλιστα επισήμανε στο BBC ότι μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν αξιόπιστες μελέτες για το κατά πόσο τα νεονικοτινοειδή αυξάνουν τη σοδειά. «Απαιτούνται έρευνες πεδίου [...] Αν δεν υπάρχει μείωση της σοδειάς [από τη διακοπή χρήσης νεονικοτινοειδών] τότε πρέπει  να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε τα καταραμένα τα φάρμακα. Δεν θέλει πολύ μυαλό!» είπε ο Γκάουλσον.

Από την πλευρά της, η γερμανική εταιρεία Bayer, ο μεγαλύτερος παραγωγός imidacloprid, υποστηρίζει ότι η τελευταία μελέτη δεν αποδεικνύει ότι υπάρχει αιτιακή σχέση. Παραπέμπει επίσης στα αποτελέσματα δοκιμών που δείχνουν ότι τα πτηνά δεν επηρεάζονται από την παρουσία imidacloprid σε επιφανειακά ύδατα.

Παρουσιάζοντας την ολλανδική μελέτη, το ειδησεογραφικό τμήμα του Nature χαρακτηρίζει τα ευρήματα «ανησυχητικά», τονίζει όμως ότι το ερώτημα που τίθεται είναι περίπλοκο και δεν έχει ακόμα απαντηθεί με βεβαιότητα.

Βαγγέλης Πρατικάκης
Newsroom ΔΟΛ

Κυριακή, 6 Ιουλίου 2014

ΓΚΟΥΑΒΑ Psidium guajava-ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΙΚΟ ΦΥΤΟ

 Στο νησί  Λευκάδα, παρατήρησα πολλές μέλισσες να επισκέπτονται ένα φυτό το οποίο προήρθε από την Λέρο.



Γκουάβα -Psidium guajava (Ψίδιον η γουαγιάβα) είναι γένος τροπικών θάμνων και μικρών δέντρων της οικογένειας των Μυρτοειδών(Myrtaceae).
 Περιλαμβάνει γύρω στα 100 είδη και είναι ιθαγενές στο Μεξικό, την Κεντρική Αμερική, τη βορειότερη Νότια Αμερική, σε μέρη της Καραϊβικής και σε μερικά μέρη της Βόρειας Αφρικής. Σήμερα καλλιεργείται σε όλες τις τροπικές περιοχές.

Έχουν τα τυπικά χαρακτηριστικά των Μυρτοειδών, δηλαδή σκληρά φύλλα σκούρου χρώματος, τα οποία είναι απλά και το μήκος τους φθάνει τα 15 εκατοστά.
Τα άνθη τους(Ιούνιο-Ιούλιο) είναι λευκά, με πέντε πέταλα και πολυάριθμους στήμονες.
Είναι μελισσοκομικό φυτό.

Σε πολλές τροπικές περιοχές, μεταξύ των οποίων και στη Χαβάη, μερικά είδη έχουν εξελιχθεί σε ζιζάνια.
Από την άλλη πλευρά, μερικά είδη είναι πολύ σπάνια και ήδη τουλάχιστον ένα από αυτά , η γκουάβα της Τζαμάικας ή P. dumetorum έχει πια εξαφανιστεί.
Τα γένη Accara και Feijoa (Φεϊζόα) (= Acca, Άκκα, γκουάβα ανανάς) είχαν συμπεριληφθεί παλαιότερα. Η ονομασία προέρχεται από τη γλώσσα των ιθαγενών Αραουάκων, μέσω της ισπανικής, γουαγιάβα ή γκουαγιάβα (guayaba).
 Η γκουάβα-μήλο (P. guajava, Ψίδιον η γουαγιάβα) είναι η πιο γνωστή διεθνώς.
Τα ώριμα δέντρα στα περισσότερα είδη είναι κάπως ανθεκτικά στο κρύο και μπορούν να αντέξουν θερμοκρασίες των 5 °C, σε αντίθεση με τα ώριμα φυτά.

Τα φρούτα γκουάβα είναι στρογγυλά σε σχήμα αχλαδιού. ενώ η διάμετρός τους κυμαίνεται από 3 ως 10 εκατοστά.
 Έχουν χρώμα ωχροπράσινο προς κίτρινο (το δεύτερο όταν είναι ώριμα, μόνο σε μερικά είδη, ή ροζ με κόκκινο σε άλλα).
 Ο πολτός του είναι λευκός ή πορτοκαλί προς σομόν και έχει πολλά σκληρά κουκούτσια και άρωμα, που θυμίζει αυτό των αρωματικών φρούτων, όπως μήλων, φρούτων του πάθους ή φράουλας.
Έχει ξινή αλλά ευχάριστη γεύση και άρωμα που θυμίζει αυτό των ροδοπετάλων.
Το φρούτο τρώγεται εξ ολοκλήρου.
Είναι προτιμότερο να ωριμάζουν στο ψυγείο, όπου διατηρούνται για 4-5 ημέρες.
Πολλοί άνθρωποι προτιμούν να αποκόπτουν τους μεσαίους σκληρούς σπόρους που βρίσκονται μέσα στον πολτό.
 Ο πολτός είναι πολύ γλυκός στο κέντρο του, ενώ προς τα έξω είναι πικρός όπως στα άγουρα αχλάδια, ενώ η φλούδα είναι πικρή στη γεύση αλλά πλούσια σε φυτικές χημικές ουσίες.
 Συνήθως την αφαιρούν, όμως μπορεί να αποτελέσει μέρος δίαιτας ως πλούσια πηγή φυτικών ινών.
Συχνά επίσης το φρούτο προσφέρεται ως επιδόρπιο.
 Στις χώρες της Ασίας, η φρέσκια άγουρη γκουάβα εμβαπτίζεται σε σκόνη από δαμάσκηνο ή αλάτι.
 Η γκουάβα που είναι βρασμένη χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την παρασκευή γλυκών, μαρμελάδων, ζελέ και χυμών.
Επίσης στην Ασία παρασκευάζεται αφέψημα από τα φύλλα και τους καρπούς του φυτού.
 Ο χυμός γκουάβας είναι πολύ δημοφιλής στο Μεξικό, στην Αίγυπτο και στη Νότια Αφρική.
 Οι κόκκινες guavas μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βάση για αλατισμένα προϊόντα και να αντικαταστήσουν την τομάτα, ειδικά σε όσους είναι ευαίσθητοι στα οξέα της τελευταίας.
Το ξύλο του φυτού χρησιμοποιείται για τη προετοιμασία καπνιστού κρέατος και για διαγωνισμούς μπάρμπεκιου στη Χαβάη.
Συχνά τα φρούτα γκουάβα θεωρούνται υπερφρούτα, πλούσια σε βιταμίνες Α και C, Ω-3 και Ω-6 λιπαρά οξέα και φυτικές ίνες. Χαρακτηριστικό είναι ότι μία μόνο γκουάβα περιέχει 4 φορές τις ίδιες βιταμίνες C με ένα πορτοκάλι. Το φρούτο είναι επίσης πλούσιο σε κάλιο και μαγνήσιο.
Η διατροφική αξία εξαρτάται από το είδος, καθώς η γκουάβα-φράουλα περιέχει μόλις 37 χιλιοστογραμμάρια βιταμίνης C για κάθε 100 γραμμάρια.[3]
Τα φρούτα περιέχουν ακόμα πολλά αντιοξειδωτικά.
Τα είδη του γένους Psidium χρησιμοποιούνται ως τροφή από ορισμένα Λεπιδόπτερα, όπως την Erinnyis ello, Eupseudosoma aberrans, Snowy Eupseudosoma (E. involutum) και Hypercompe icasia.
 Τα είδη της μηλογκουάβας προσβάλλονται από ζιζάνια αλλά και από το βακτήριο Erwinia psidii.
Εχθροί των φυτών είναι επίσης πολλά θηλαστικά και πτηνά.
Στο γεγονός αυτό οφείλεται και η διάδοση του φυτού, καθώς τα ζώα συνήθως τρώνε τον καρπό και σκορπούν στη γη τους σπόρους με τις κουτσουλιές τους.
Τα φύλλα κυρίως του φυτού έχουν γίνει αντικείμενο έρευνας για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες από τη δεκαετία του 1950.
 Επί παραδείγματι, από προκαταρκτικές ιατρικές μελέτες, έχει διαπιστωθεί η χρήση του φυτού για τη θεραπεία του καρκίνου, φλεγμονών και του πόνου.
 Τα αρωματικά έλαια από τα φύλλα γκουάβας έχουν δείξει ισχυρή δράση κατά του καρκίνου σε πειράματα στο εργαστήριο.
Στην παραδοσιακή ιατρική, τα φύλλα γκουάβας χρησιμοποιούνται για τη διάρροια και για τη θεραπεία του διαβήτη.















Γκαγκάφα από τον τόπο σου 
Γκουάβα από τη Λέρο
Για τους κατοίκους της Λέρου, η γκουάβα ή γκαγκάφα δεν παρουσιάζει τίποτε το εξωτικό ή σπάνιο. « Στο νησί μας υπάρχει ήδη από τη δεκαετίατου 1930, όταν την έφεραν οι πολλοί αιγύπτιοι μετανάστες που είχαν έρθει επί ιταλικής κατοχής των Δωδεκανήσων» λέει ο κ. Γιάννης Γκίνης, γεωπόνος που εγκατέλειψε πριν από πέντε χρόνια την πρωτεύουσα για να εγκατασταθεί στον τόπο καταγωγής του δημιουργώντας φυτώριο. Σήμερα καλλιεργεί μια έκταση αρκετών στρεμμάτων με γκουάβα, ενώ παράλληλα εμπορεύεται δενδρύλλια για επίδοξους καλλιεργητές. « Μου έχουν ζητήσει από Ρόδο και από Κω, ακόμα και από μια παραθαλάσσια περιοχή της Αρτας. Εκεί όμως δεν είμαι βέβαιος αν το δένδρο θα ευδοκιμήσει ». Η γκουάβα είναι ιδανική για καλλιέργεια στα νησιά του Αιγαίου, αφού πρόκειται για δένδρο αρκετά ανθεκτικό στα αλατούχα εδάφη. Ο χυμός του είναι δημοφιλέστατος σε Αίγυπτο και Κεντρική Αμερική, ενώ το κύριο χαρακτηριστικό του είναι η γλυκιά γεύση και το εντονότατο άρωμα. Τρώγεται νωπή, αλλά μερικοί μερακλήδες ζαχαροπλάστες του νησιού φτιάχνουν ακόμα και γλυκό του κουταλιού. « Δυστυχώς,η περίοδος συγκομιδής του καρπού είναι αμέσως μετά το τέλος της τουριστικής περιόδου, τον Σεπτέμβριο,άρα δεν προλαβαίνουν να τη γευτούν οι τουρίστες. Πάντως όσοι έρχονται στη Λέρο και τη δοκιμάσουν μία φορά, τη ζητάνε ξανά» καταλήγει ο κ. Γκίνης.

πηγή